«هستی»! ولی نشد كه بفهمی «دكارت» را
توی سرت گذاشته‌ای «سیم كارت» را
می‌خواهی‌ام تماس بگیری بدون حرف
پوشانده است مغز تو را چند لایه برف
از حرف‌های سوخته‌ی توی گوشی‌ام
چیزی كه روی یخ زدگی‌ها بپوشی‌ام
من زنگ /می‌زنم به سرت فكر مرگ را
بر شیشه‌های پنجره مشتی تگرگ را
من فكر می‌كنم به تو از «هیچ‌كس نبود»
اما عزیز عشق تو در دسترس نبود
هستی! ولی صدای ضعیفی ته خطوط
یك ارتباط وصل شده با فقط سكوت
امواج ناامید! به من می‌رسد ولی
در انتظار! پاسخ قبلم معطلی
هستم! میان فلسفه‌ی هستن و شدن
پاكم كن از تمام ِ سرت، زنگ هم نزن
كه دستگاه مشتركت پشت هر عدد
در هیچ جا به هیچ كس آنتن نمی‌دهد!

وبلاگ خانم اختصاری(کلیک کنید)                         

 

گاهی میشه وسط کار یه نفر آوار شد

گاهی میشه از هیچ چیز خبری نداشت و نخود هر آش شد!

گاهی میشه خود کشی کرد و تا حد انفجار فشار کشید که مثلا یکی رو مچل کنی!

گاهی میشه و گاهی نمیشه.

گاهی میشه س-الف شد و خیال کرد هیشکی نمی دونه کی هستی و تو ذهن خودت بگی:"عجب جونوری ام من!" یارو هالوتر از این حرفاس!

و گاهی میشه خودت رو گول بزنی و با قیافه حق  به جانب سریش وبلاگ مرفام بشی

 

.

.

.

 

این ها همش "فقط " گاهی میشه خانوم س-الف!

اینجا جایی واسه چرت و پرت گفتن نیست

چون مخاطباش احمق نیستند!

چه خنده دار بود روزهای به اصطلاح فیلم بازی کردنهات س-الف

چون نمی دونستی از روز اول که می نویسی تابلو شدی !

 

 

 

                         کلیک کنید(میهمانی)

 

 

 

 

 

 

                                                                                   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از لابه لای خاطرات ترک خورده ام

نام تو را تنها کمی از یاد برده ام

 

هر چند قصه های دیوانگی ام  خط خطی ست

عمریست که از دیوانگی های تو خط خورده ام

گاهی که بادبادک خیالم زمین خورده است

تا انتهای شاهرگ شعرم آزرده ام

اینگونه بود راز غریب حس و درک تو

من آرزوی دل به نام تو برآورده ام

 هنوز زرد زرد است گندم زار خیالمان

  در کلبه ی کذایی روح پژمرده ام

  شاید مسیح هم نیاید سال های سال!

  با انتظار دم مسیحایی ات مرده ام                                                                                                         ۱۷:۵۹:۴۷

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                ۱۱/۱۲/۸۷                                                                                                  ۱۷:۵۹:۴۷

                                                                                                      مرفام ـارومیه

 

سلام                                                                                  

بعد از هزاران ماه بالاخره شعر...:  

                                            

کمی بزرگ می شود،شکوفه های این فریب

پر از نگاه می شود،دو چشم خیس یک غریب

همیشه پیچ می خورد تلاقی سراب و راه

چه دلنواز می شود،دو خط شیب و یک ضریب!

 

                                                        ۶/۱۲/۸۷

                                                            ۲۲:۳۴

                                                                   مرفام-ارومیه

 

 

 

                 افسانه ی چوپانی که شاعر شد(کلیک کنید)

 

دیروز ناممان را به نام هم زدیم!

.

.

.

...نامزدیم!

 

 

  امروز به اندازه ۴۹ غروب دلم گرفت!

  من امروز ۵۱ غروب را تجربه کردم

                                       مرفام

                                    ۲۵/۰۷/۱۳۸۷