ومپایر گوش کن

Continue

            

 

 SEN

 

 

 

BENİM HİÇBİR ŞEYİMSİN

 

 

 

 

Sen benim hiçbir şeyimsin

Yazdıklarımdan çok daha az

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Lüzumundan fazla beyaz

Sen benim hiçbir şeyimsin

Varlığın yokluğun anlaşılmaz

 

Galiba eski liman üzerindesin

Nasıl karanlığıma bir yıldız olmak

Dudaklarınla cama çizdiğin

En fazla sonbahar otellerinde

Üniversiteli bir kız uykusu bulmak

Yalnızlığı öldüresiye çirkin

Sabaha karşı öldüresiye korkak

Kulağı çabucak telefon zillerinde

 

Sen benim hiçbir şeyimsin

Hiçbir sevişmek yaşamışlığım

Henüz boş bir roman sahifesinde

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Ne çok çığlıkların silemediği

Zaten yok bir tren penceresinde

 

Sen benim hiçbir şeyimsin

Yabancı bir şarkı gibi yarım

Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak

Hiç kimse misin bilmem ki nesin

Uykumun arasında çağırdığım

Çocukluk sesimle ağlayarak

 

                       Sen benim hiçbir şeyimsin

---

Attila İlhan

 

 

بلاخره علی هم قاطی کتّاب شد.

 

اینجا کلیک کنید

 

يه روزی اومد کنارم                       گفت که فصل رفتنه

 

برگها ميريزن از درخت                  نمی مونن روی تنه 

 

گفت که فصل عشق ما                     با تو خزونی نداره

 

مثله بهار سال نو                         بارونه رحمت ميباره

 

گفت صدات برای من                     سبزترين خاطره هاس

 

حضور توهميشگی                        مثله يه کفتره، رهاس

 

گفتم که خير سفرت                     دلم رو با خودت نبر

 

گفت می خوای تنها باشم               بدون يار و همسفر

 

گفت مگه نگفتی تو                   محبت تو جونيه

 

حالا بدون تو راه عشق              بهترين ها قربونيه....

 تو گوش من زنگ می زنه                تموم حرفای قشنگ

رفتن بی برگشتن و                          آرزوهای رنگ وارنگ

اما اون عشق گمشده                داره بازم پيدا ميشه

 

دل ديوونه ی منم                  يواش يواش شيدا ميشه

 

پاییز ۱۳۷۸

               دوباره جشن خواهیم گرفت تولد دوباره مان را
بی نیاز از فلسفه ی ققنوسی
پیش تر گفته بودم:"یک روز به خاطر خودم هم که شده میشوم خدا تا دیگر زرتشت نگوید :های مردم!خدا مرده است!"
حالا دارم دوباره از خود زاده می شوم
سال ها آبستن خویشى  خویش بوده ام
حال زمان زایش است
بیا و به نظاره بنشین که من:زنده شده/ام
                                                                     

دوباره اومدم که شروع را تازه کنم

بعد از ماه ها یک کامنت بهانه خوبی شد که دوباره شروع کنم

این اول کامنتیه که برای دوست عزیزم آقای  حسین ظهرابی    نوشتم

 

 تقدیم:

 

 "سلام و شرمنده ام که دیر می آیم

از عاشقانه ی فلسفی ام سیر می آیم

تو گفته ای غزل سیاه و تلخ تر شده باز

منم که مبتلا به این واگیر می آیم"

فی البداهه بدی نیست نه؟

 

 

 یا حق

 مرفام 

 

 

 

نسلی که سوخت از تو دلش

نسل جدید در نمیاد

ققنوس دل پیره عزیز

عمرش با غم سر نمیاد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        





«هستی»! ولی نشد كه بفهمی «دكارت» را
توی سرت گذاشته‌ای «سیم كارت» را
می‌خواهی‌ام تماس بگیری بدون حرف
پوشانده است مغز تو را چند لایه برف
از حرف‌های سوخته‌ی توی گوشی‌ام
چیزی كه روی یخ زدگی‌ها بپوشی‌ام
من زنگ /می‌زنم به سرت فكر مرگ را
بر شیشه‌های پنجره مشتی تگرگ را
من فكر می‌كنم به تو از «هیچ‌كس نبود»
اما عزیز عشق تو در دسترس نبود
هستی! ولی صدای ضعیفی ته خطوط
یك ارتباط وصل شده با فقط سكوت
امواج ناامید! به من می‌رسد ولی
در انتظار! پاسخ قبلم معطلی
هستم! میان فلسفه‌ی هستن و شدن
پاكم كن از تمام ِ سرت، زنگ هم نزن
كه دستگاه مشتركت پشت هر عدد
در هیچ جا به هیچ كس آنتن نمی‌دهد!

وبلاگ خانم اختصاری(کلیک کنید)